استیل فروش

عناصر آلیاژی مختلف در استیل و فولاد و تاثیر آنها در آلیاژهای مختلف .

كربن (C):

كربن مهمترين و موثرترين عنصر آلياژي در فولادها مي باشد و بالاترين تاثير را در ساختار آن دارد. هر فولاد آلياژ شده علاوه بر كربن عناصر آلياژي ديگري نظيرسيليسيم _ منگنز _ فسفر و گوگرد را به همراه خواهد داشت، به طوري كه اين عناصر به شكلي ناخواسته به هنگام فرآيند توليد در فولاد باقي خواهند ماند.
کربن یک آستنیت‎زای قوی است که استحکام مکانیکی را افزایش میدهد. این عنصر مقاومت به خوردگی مرزدانه‎ای را به علت تشکیل کاربید، کاهش می‎دهد. در فولادهای زنگ نزن فریتی، مقاومت به خوردگی و چقرمگی را به شدت کاهش می‎دهد. در فولادهای زنگ نزن مارتنزیتی استحکام و سختی را افزایش اما چقرمگی را کاهش می‎دهد.

کروم (cr):

 نقش کروم بیشتر در دماهای بالای ۵۰۰ درجه سلسیوس مشخص می‌شود. این عنصر باعث شکل گرفتن یک لایه اکسید غنی از کروم مقاوم بر روی سطح می‌شود که از رسیدن بیشتر اکسیژن به لایه‌های زیرین و در نتیجه زنگ زدگی جلوگیری می‌کند.

نیکل (Ni):

عنصر نیکل باعث تغییر ساختار کریستالی از BCC (فریتی) به FCC (آستنیتی) می‎شود و پایدار کننده‎ی آستنیت است. این عنصر می‎تواند مقاومت به خوردگی را خصوصاً در محیط‎های کاهنده افزایش دهد. نیکل در گریدهای مارتنزیتی و فریتی باعث بهبود چقرمگی می‎شود. در گریدهای مارتنزیتی با مقادیر کم کربن، اضافه کردن نیکل باعث بهبود قابلیت جوش‎پذیری میشود.بنابراین نیکل باعث افزایش چقرمگی، استحکام دمابالا و افزایش مقاومت در مقابل کربوریزه شدن و نیتریده شدن می‌شود .

منگنز (Mn):

این عنصر در دماهای پایین تثبیت کننده‎ی آستنیت ولی در دماهای بالا تثبیت کننده‎ی فریت است. این عنصر انعطاف‎پذیری گرم را افزایش می‎دهد.

سيليسیم (Si):

سيليس استحكام فولاد را افزايش مي دهد وسختي پذيري را زياد مي كند. همچنين مقاومت سايشي را افزايش مي دهد. به علت افزايش استحكام تسليم، عنصر اصلي در فولادهاي فنر است. در مقادير بالاي سيليس، سختي پذيري و استحكام فولاد افزايش مي يابد ولي اين افزايش همراه با كاهش شكل پذيري و انرژي ضربه است.

گوگرد (S):

نقطه تسليم و مقاومت در برابر كشش فولاد را تغيير نمي دهد. در فولادهاي خوش تراش وجود گوگرد عامل مهمي است. در واقع، يكي از راه هاي افزايش قابليت ماشينكاري، اضافه كردن گوگرد به تركيب فولاد است. وقتي ابزار برش روي سطح قطعه كار مي كنند، به علت وجود سولفات منگنز طول پليسه ها كوتاه تر مي شوند و نقش روان كار را نيز ايفا مي كنند و در نتيجه صافي سطح بيشتر مي شود.

موليبدن (Mo):

باعث افزایش استحکام ترکیدگی ناشی از خزش می‌شود.و همچنین این عنصر باعث افزایش مقاومت به خوردگی یکنواخت و موضعی را به طور قابل توجهی افزایش می‎دهد. باعث پایداری ریزساختار فریتی شده و مقداری استحکام مکانیکی را افزایش می‎دهد. در فولاد كروم _ نيكل دار و فولاد منگنزدار سبب ريز دانه سازي می شود و باعث بهبود قابليت جوشكاري مي‌شود.

تيتانيوم (Ti):

درصد کمی تیتانیوم، در حدود ۰٫۳ تا ۰٫۷ درصد، می‌تواند در فولادهای آستنیتی باعث افزایش استحکام شود. و همچنین  براي  از بين بردن اثر مخرب كاربيد كروم مورد استفاده قرار مي گيرد.

نيوبيم (Nb):

در فولادهاي ضد زنگ اثري مشابه تيتانيوم را داشته و به تنهايي و يا به همراه تيتانيوم مورد استفاده قرار می‌گیرد.

آلومينيوم (Al):

يكي از قوي‌ترين اكسیژن زداها و نيتروژن زداهاست و بر اساس نتايج بدست آمده تأثير بسيار زيادي براي مقابله با كرنش‌هاي ناشي از پيري دارد. در تركيب با نيتروژن تشكيل نيترور  سخت مي‌دهد كه باعث افزايش مقاومت در برابر پوسته شدن مي‌شود به همين دليل به عنوان عنصري آلياژي براي مقاومت حرارتي فولادها به‌كار مي‌رود.

مس (Cu):

مس به عنوان يك فلز آلياژي به تعداد بسيار كمي از فولادها اضافه مي شود. زيرا اين فلز به زير لايه هاي سطحي فولاد تمركز يافته و درفرآيند شكل دهي گرم با نفوذ به مرز دانه ها، حساسيت سطحي را در فولادها به وجود مي‌آورد. لذا به عنوان يك فلز مخرب در فولادها محسوب مي‌گردد. به واسطه حظور مس نقطه تسليم و نسبت نقطه تسليم به استحكام نهايي افزايش مي‌يابد.

تنگستن (W):

تنگستن كاربرد زيادي در توليد فولاد هاي ابزار داشته و اخيرا در توليد فولادهاي پرآلياژي مقاوم در برابر حرارت نيز استفاده مي شوند. سختي پذيري را افزايش مي دهد و از افت سختي در دماهاي بالا كه امري رايج در نوك ابزار است جلوگيري مي كند.

واناديوم (V):

با افزودن واناديم به فولادهاي ابزار و آلياژي سختي پذيري آنها افزايش مي‌يابد. واناديم به عنوان عنصرآلياژي در فولادهاي كربني ميكروآلياژي استفاده مي‌شود و تنها به مقدار كمي كافي است تا افزايش قابل توجهي در استحكام فولاد به دست آيد. اين عناصر به تنهايي و يا به صورت تركيبي، مقاومت فولاد را بالا مي برند.

كبالت (Co):

كبالت موجب بهبود استحكام مكانيكي فولاد در برابر دماي بالا مي شود. لذا به عنوان يك عنصر آلياژي در فولادهاي ابزاري گرم كار مورد استفاده قرار مي گيرد.

نیتروژن(N):

نیتروژن آستنیت زای قوی است که استحکام مکانیکی را به طور قابل توجهی کاهش می‎دهد. این عنصر باعث افزایش مقاومت به خوردگی موضعی مخصوصاً در ترکیب با مولیبدن می‎شود.